بتاریخ ۱۷ ماۀ اپریل سال ۲۰۱۲ میلادی، نخست وزیر آسترالیا، جولیا گیلارد در بارۀ پالیسی این کشور در افغانستان و روند انتقال مسؤولیت های امنیتی از نیروهای خارجی به نیروهای افغان سخنرانی کرد. قرار است تا روند انتقال تا پایان سال ۲۰۱۴ میلادی به پایان برسد.

وی با اشاره به تاریخچۀ ماموریت نیروهای این کشور در افغانستان یک بار دیگر یاد آور شد این کشور به منظور منافع امنیتی اش در کنار ایالات متحد امریکا و ناتو قرار گرفت.

وی به موفقیت های که این نیروهای در یک دهه حضور شان در افغانستان منجمله کشته شدن رهبر شبکۀ القاعده و تجهیز و آموزش نیروهای امنیتی افغان که اکنون می توانند به صورت مستقل امنیت خودشان را تأمین کنند نیز اشاره کرد.

با وجود اینکه برخی ها گفته های خانم گیلارد را اعلام خروج زود هنگام نیروهای آسترالیا از افغانستان خواندند اما در در واقع این گفته تجدید تعهدات دوامدار و حمایت دراز مدت آسترالیا در قبال نیروهای امنیتی افغان بود.

درهمین حال خانم گیلارد به صورت آشکار در بارۀ سهم کشور در تمویل مالی نیروهای امنیتی افغان پس از سال ۲۰۱۴ میلادی موقف اش را اعلام کرد.

سال های بین ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ مرحلۀ است که حکومت افغانستان به منظور فعال نگه داشتن نیروهای امنیتی اش به کمک های جامعۀ جهانی نیاز دارد، توقع می رود تا پس از این مرحله حکومت افغانستان بتواند مصارف نیروهای امنیتی اش از درآمد خودش تأمین کند.

پس از ده سال حضور جامعۀ جهانی در افغانستان که فقط سال آن بر ایجاد پالیسی های پر مفهوم و تمویل نیروهای افغان متمرکز شده است، ما افغان ها متعهد استیم تا مسؤولیت و رهبری امورات داخلی خویش را به عهده بگیرم. به منظور نایل به این مقصد، ما در مرحلۀ انتقال مسؤولیت های امنیتی، تلاش های متداوم برای رهبری روند صلح و تأمین روابط دو جانبه منطقوی و بین المللی قرار داریم. برای مستحکم ساختن دستاورد های ده سال گذشته، افغان ها مصمم استند تا بر مشکلات کنونی فایق آمده، صلح را حفظ کنند و زمنیه زنده گی بهتر را برای کودکان مان فراهم کنیم.

با ادامه پیشرفت ها در این عرصه، ادامۀ حمایت جهانی برای موفقیت ما ضروری خواهد بود. تعهد جامعۀ جهانی برای یک دهۀ دیگر، افغان ها را مطمئن می سازد که آنها یکبار دیگر تنها گذاشته نخواهند شد. در صورت تکرار اشتباۀ که جامعۀ جهانی در دهۀ ۱۹۹۰ که افغانستان در برابر هراس افگنان و حامیان منطقوی آنان تنها گذاشته شدند، بدون شک واقعات یازده هم سپتمبر امریکا و هفتم جولای شهر های لندن و بالی را تکرار خواهد کرد. از سوی دیگر تعهدات جامعۀ جهانی، به طالبان و شبکۀ القاعده و حامیان آنان این پیام را میرساند که زمان دیگر با آنها نیست.

برای برآورده شدن این حقیقت، رییس جمهور افغانستان حامد کرزی، و نخست وزیر آسترالیا جولیا گیلارد پیمان دراز مدت راهبردی را بتاریخ بیستم ماۀ می سال ۲۰۱۲ میلادی در ایالت شیکاگوی امریکا به امضا رساندن که محتوای آن شامل همکاری های دوجانبه در بخش های سیاسی، امینت، توسعه، بازرگانی، سرمایه گذاری، مهاجرت و امور بشر دوستانه و فرهنگی میان باشنده گان دو کشور برای ده سال می باشد.

این پیمان بر مبنای روابط تاریخی، منافع مشترک در تأمین صلح و امنیت و ارزش های مشترک مانند احترام به تمامیت ارضی، استقلال، همکاری در نشست های بین المللی و منطقوی، احترام و توسعۀ دموکراسی، حقوق بشر، توسعه و رعایت حقوق زنان و دختران افغان استوار است. این پیمان یک رابطۀ قوی و جوان دوامدار را میان افغانستان و آسترالیا برای یک دهۀ دیگر برقرار کرده است.

قرار است شماری زیادی از سربازان آسترالیایی تا پایان سال ۲۰۱۴ میلادی افغانستان را ترک نمایند اما آنها در عقب شان یک افغانستان که دارای یک دموکراسی جوان که بیشتر متکی به پیمان راهبردی منطقه یی و جهانی است می باشد به جا گذاشته اند.

پیمان دراز مدت راهبردی میان افغانستان و آسترالیا تهداب اساسی دوستی و همکاری میان دو کشور را ایجاد کرده است.

نصیر اندیشه، سفیر جمهوری اسلامی افغانستان در شهر کانبیره آسترالیا

ادامه مطلب...

نمایندۀ ملکی ناتو در افغانستان، سایمن گس گفته است که ناتو به تاریخ بیست وبیستویکم ماۀ می نشستی را در شیکاگوی امریکا برگزار خواهند کرد و قرار است رهبران بیش ازشصت کشور وسازمان های بین المللی در این نشست اشتراک نمایند.

در این نشست، ناتو در باره کارکرد های آینده اش بحث خواهد کرد.

آقای گس گفته است که افغاستان تنها موضوع مورد بحث در این نشست نخواهد بود اما یکی از موضوعات مهم در این نشست خوانده شده است.

نشست قبلی ناتو در شهر لیسبون برگزار شده بود که مقاهای ناتو آیسف و دولت افغانستان در بارۀ روند انتقال امنیت و تعهدات این نیروها نیز گفتگو کرده بودند.

سایمن گس افزوده است که" من انتظار دارم که افغانستان خود کفا گردد و به پای خودش بایستد اما اینکه چه وقت افغانستان خود کفا خواهد شد با همکاری کشورعضو ناتو و آیسف صورت خواهد گرفت.

در همین حال نمایندۀ ملکی ناتو گفته است که اعلام پروسۀ سوم انتقال مسؤولیت های امنیتی و گرفتن این مسؤولیت ها توسط نیروهای افغان ازنشانه های پیشرفت های اخیر در افغانستان میباشد که این نیروها در حال حاضر توانایی آنرا دارند تا از خاک این کشور دفاع نمایند.

از سوی هم سایمن گس، امضای توافق نامۀ راهبردی کابل_واشنگتن را نماینگرتعهدات درازمدت کشور های عضو ناتو و آیسف به افغانستان میداند.

کشورهای ناتو و آیسف با همکاران شان روی ماموریت این نیروها پس از ۲۰۱۴ میلادی در افغانستلان و حمایت مالی نیروهای افغان بعد از خروج ناتو در این نشست بحث خواهد کرد.

این روشن است که ناتو افغانستان را تنها نخواهد گذاشت و تلاش های ده سال گذشته را در معرض خطر قرار نخواهد داد.

یکی از موارد دیگر ازبحث های عمده، موضوع آیندۀ نیروهای امنیتی افغان است، این نیروها در این اواخر نشان داده اند که تا چه حد توانایی یافته اند ومسلکی شده اند.

نیروهای امنیتی افغانستان را مردان و زنان تشکیل میدهد که باهم به کشور شان خدمت مینمایند این نیروها افتخا دارند که مردم افغانستان از آنها حمایت مینمایند.

اطمینان را که مردم افغانستان انتظار آنرا دارند میتوانند در پیشرفت های نیروهای امنیتی دریابند، که این پیشرفت ها دشمنان افغنستان را در معرض خطرقرار خواهد داد.

نشست شیکاگو همچنان روی ثبات وامنیت در افغانستان تاکید مینماید که افغانستان با ثبات وامن به نفع همه کشور های منطقه و جهان میباشد.

روند انتقال امنیت و آماده شدن نیروها ی افغان برای نگهداری از مردم افغانستان یکی از موفقیت های دهه گذشته بوده است.

پروسه انتقال مسؤولیت های امنیتی به نیروهای افغان به نفع ناتو و دولت افغانستان خوانده شده است و این همکاری ها پس ۲۰۱۴ نیز تقویت خواهد یافت.

ادامه مطلب...

متن فارسی به زودی....

ادامه مطلب...

بلاگ ها و نظرات

There are no translations available.


I didn't watch the interview but I read the report published by TOLOnews. The title of the report was "Taliban are the Murderers of Afghan People".

ادامه مطلب...

بلاگ ها و نظرات

There are no translations available.


The Arab uprising, which started in Tunisia and spread across northern Africa and the Middle East, has so far caused the collapse of four dictatorships.

In Tunisia, the uprising was relatively peaceful and generated hope. Tunisia's was the gold standard of this spring's revolutions. There was little bloodshed and the country is now firmly on the road to democracy. A fair and free election was held and government bodies are being formed.

After Tunisia came the revolution in Egypt. Hosni Mubarak's regime collapsed within eighteen days and a military council led by Marshall Mohammad Husain Tantawi was formed. This council is conceived of as an interim body that will smooth the nation's transition from dictatorship to democracy.

Despite holding elections, Egypt faces major challenges ahead. Let's not forget that democracy is being advanced by the army. It is very important for the world to see that armies are able to handle such a situation and should really be praised.

In Jordan, the monarchy has survived but the people have gained some of freedoms they desired. Protesters sought not bloodshed but the recognition of the people's demands in a peaceful manner. The leaders of the country have responded positively to these demands, and King Abdullah is the first Arab leader to say Syria's president, Bashar al-Assad, should step down.

In the Yemen uprising, blood was shed.

The situation in Libya was worse, and there was widespread fighting and bloodshed. There, the UN Security Council got involved. After Nato intervened on the side of the rebels, Muammar Gaddafi's regime collapsed. Estimates suggest that more than 30,000 people died during nine months of fighting in Libya.

Colonel Gaddafi was captured alive but then swiftly killed in an inhumane manner that raised many questions about the revolution in Libya. The revolutionaries should not, of course, have behaved like the people in their custody had done. The country will face many challenges as the spring morphs into a bloody autumn and winter.

The situation in Syria differs from those in other Arab states.

There are three solutions for Syria.

The first is elections without the intervention of other countries as the regime claims it can do. The regime did do what it promised, up to a point, by holding council and municipal elections. The current government wants to bring amendments to the constitution, and supports the formation of political parties and a free media of which there are currently none.

A UN report outlined various human rights violations and the report's author wanted Syria to be referred to the International Criminal Court.

The current situation in Syria shows that the first solution is not working. It is estimated that more than 5,000 people have died during the unrest and thousands more have been detained or are missing. The number of casualties grows each day.

The Syrian government has rejected requests from the Arab League to let regional and international human rights monitors enter the country.
The second formula is a regional solution, as was implemented in Yemen. A regional solution prompted Presient Ali Abdullah Saleh to step down after 33 years in power. The revolution there was bloody and violent, but regional intervention worked.

The third formula is the one used in Libya and includes the military intervention of the international community. The UN Security Council has shown itself able to find a formula to act against Arab nations with the approval of the Arab League.

In the case of Libya we saw that after approval of Arab League, international forces stepped in after the UN approved Resolution 1973 to protect the civilian population.

Unfortunately, the Syrian government has ignored the demands of the Arab League to withdraw the armed forces from its towns and stop the bloodshed. The government has also refused to release political prisoners and negotiate with protestors.

As well as sanctions on the oil trade imposed by the Security Council, the Arab League has frozen the bank accounts of Syrian officials and imposed other sanctions on the country including a block on flights to Arabic countries and limiting trade.

The Arab League has also included some high-ranking Syrian government official in the sanctions. Being against the Arab League may prove very dangerous for Syria because it may pave the way to action by the UN Security Council.

Considering all three solutions to the Syrian conflict, an Arabic and Islamic solution is better than other solutions because the Syrian government will not countenance any alternative. An international solution will be as violent as the one witnessed in Libya.

So, the Arabic formula which that s approved by the Organisation of the Islamic Conference would be the best solution to the Syrian conflict.

The Yemeni solution would be better than Libyan solution. Being against a regional solution would make the situation worse for Syria because it will then fall to the UN Security Council to decide what to do. Russia still supports Syria in the Security Council for now.

But, ultimately, Gaddafi was by himself at the end, and Syria's Assad may do well to consider the fate that befell him in Sirte.

بلاگ ها و نظرات - نظرات

مطالب بیشتر...

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

ابتدا
قبلی
1

خبرهای شبانه

TOLOnews Live Stream

رأی دهید

آیا برگزاری زودهنگام انتخابات ریاست جمهوری آینده منفعتی برای افغانستان خواهد داشت؟


TOLOnews: KANKASH: Nato Backs US Plan on Afghanistan http://t.co/SXOvuF4p

TOLOnews: I uploaded a @YouTube video http://t.co/PKDMFSJC TOLOnew 21 May 2012 KANKASH

 

RSS

TOLOnews.com RSS Feed