تنها صحبت با طالبان می تواند به این جنگ پایان دهد

نشست کابل که قرار است در این هفته برگزار شود و در آن روی حمایت جهانی به افغانستان صحبت شود، برای این کشور بسیار مهم است

این نشست که ویلیم هاگ وزیر خارجۀ بریتانیا، هیلاری کلنتن وزیر خارجۀ امریکا و بان کی مون دبیر کل سازمال ملل متحد در آن شرکت خواهند داشت، تلاشی است در راستای تسریع سپردن مسؤولیت افغانستان به خود دولت حامد کرزی. چون کشورهای غربی تصریح کرده اند که به خروج نیروهای نظامی شان از افغانستان آغاز می کنند.

قرار است که کرزی فردا اعلام کند که ناتو و نیروهای امریکایی باید تا ۲۰۱۴ میلادی مسوؤلیت امنیت افغانستان را به نیروهای افغانستان بسپارند، اما وی تأکید خواهد کرد که خروج نیروهای خارجی از افغانستان تحت شرایط خاص و مرحله وار صورت گیرد.

لیام فاکس وزیر دفاع بریتانیا دیروز گفت که تا سال ۲۰۱۴ میلادی، شمار زیادی از سربازان بریتانیایی از افغانستان بیرون خواهند شد.

مبارزه در برابر طالبان هر روز خونین تر و شدیدتر می شود، چنانکه مقاومت طالبان در سراسر کشور افزایش یافته است.

تنها در آخر هفتۀ گذشته، چهار سرباز بریتانیایی کشته شدند و در شش هفتۀ پسین، میزان تلفات سربازان امریکایی و ناتو به بلندترین رقم یعنی به ۱۵۰ تن رسیده است. هیچ کشور و دولت اروپایی یا امریکایی توانایی پذیرفتن چنین تلفات را ندارند.

تلفات اخیر تنها به میزان مخالفان جنگ افغانستان در بریتانیا افزایش خواهد داد. در عین حال، دموکرات ها در کانگرس برای تأیید پول بیشتر به جنگ افغانستان رأی منفی می دهند و برای نخستین بار بیشتر از ۵۰ درصد امریکایی ها مخالف جنگ افغانستان اند.

رییس جمهور اوباما نیز بر خروج سربازان امریکایی در جولای ۲۰۱۱ میلادی تأکید می ورزد. این مسأله با مخالفت جمهوری خواهان و شماری از رهبران در منطقه مواجه شده است، چون آنان فکر می کنند که با رفتن امریکایی ها از منطقه، طالبان به قدرت خواهند رسید.

بسیاری افغان ها هراس دارند که خروج پیش از وقت نیروهای خارجی از افغانستان، منجر به سقوط حکومت کابل خواهد شد و در نتیجه همسایه های افغانستان به مداخلات شان در امور داخلی افغانستان آغاز خواهند کرد و تنش های ملیتی و بالآخره جنگ داخلی در این کشور آغاز خواهد شد.

همسایه های افغانستان نیز هراس دارند که هراس افگنان طالب به پاکستان و کشورهای آسیای میانه نفوذ خواهند کرد.

کلید خروج آبرومندانۀ نیروهای امریکایی از افغانستان این است که امریکا تا چه حد می تواند در مذاکرات با طالبان، چیزی که کرزی و پاکستان همواره تلاش داشته اند، موفق باشد.

کرزی همواره ادعا می کند که تنها راه حل بحران افغانستان و ایجاد صلح در منطقه مذاکرات با طالبان و سهیم ساختن آنان در قدرت است. رهبران طالبان گفته اند که آنان با امریکایی ها و ناتو مستقیماً مذاکره می کنند.

بسیاری از افغان ها می خواهند که امریکا و ناتو با طالبان مذاکره نمایند، اما فقط در صورتی که کرزی بیش از حد در برابر طالبان نرمش نشان ندهد.

آنان همچنان می خواهند که وی یک گروه مشورتی چند ملیتی را ایجاد کند. امریکایی ها برخلاف بریتانیایی ها مخالف مذاکرات با طالبان اند.

تقرر دو مقام نظامی جدید نشان دهندۀ این امر است. فرد اولی جنرال دیوید پتریوس به عوض جنرال ستانلی مک کرستال است که در حال حاضر فرمانده عمومی سربازان امریکایی و ناتو در افغانستان است.

جنرال پتریوس از جملۀ طراحان جنگ ضد هراس افگنی شمرده می شود. وی به اوباما تعهد سپرده است که اردوی ملی افغانستان تا ماه جولای سال ۲۰۱۱ میلادی بر پای خود خواهد ایستاد و در آن صورت امریکا به خروج سربازانش از این کشور آغاز خواهد کرد. وی تا زمانی مخالف مذاکرات با طالبان است که آنان شکست بخورند.

بسیاری افراد به این عقیده اند که پتریوس در مورد جنگ افغانستان مثبت بین است. دولت افغانستان حتا قادر به تأمین امنیت مناطق امن این کشور نیست، و پیروزی بر طالبان در اوضاع کنونی غیر ممکن به نظر می رسد.

چهرۀ نظامی دومی جنرال دیوید ریچاردز، فرمانده دفاعی جدید بریتانیا و فرمانده پیشین نیروهای امریکایی و ناتو در افغانستان، است. ریچاردز به این عقیده است که راه حل افغانستان تنها از راه مذاکرات با طالبان امکان پذیر است، نه از راه نظامی.

دیوید ملی بند که در دولت قبلی انگلستان وزیر خارجۀ این کشور بود، شدیداً از نظرات آقای ریچارد حمایت می کرد. با آن هم این فرد نیرومند نتوانست که قناعت ادارۀ اوباما را در مورد مذاکرات صلح حاصل کند. دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا، از این مسأله آگاهی دارد که باید برای پایان بخشیدن به جنگ نه سالۀ افغانستان، حمایت رییس جمهور اوباما را نیز به دست بیارد.

کامرون در جریان نشست کشورهای گروه ۲۰ در ماه گذشته به اوباما گفت که نیروهای ائتلاف باید « تمامی مساعی خود را به خرج دهند که تا بحران افغانستان در جریان سال جاری حل شود.»

با آن عده مقامات بریتانیایی و امریکایی که من صحبت کرده ام می گویند که هر کس در مورد راه حل افغانستان کمی سراسیمه و مشوش می شود.

نشست کابل در این هفته نشان دهندۀ این است که کشورهای کمک کننده در اهداف شان متحد اند.

شماری ازاعضای ناتو همین حالا تلاش دارند تا افغانستان را ترک گویند، چنانکه کانادا هفتۀ گذشته مسؤولیت ادارۀ قندهار را به نیروهای امریکایی سپرد و تعهد کرده است که تمام نیروهایش را در سال آینده از افغانستان بیرون خواهد کرد.

هفتۀ گذشته نیروهای هالندی نیز مسؤولیت امنیت ولایت کلیدی جنوبی ارزگان را به امریکایی ها سپردند و آنان نیز تلاش دارند تا سربازان شان را از افغانستان بیرون کنند.
تا حال راهبرد نظامی نیروهای خارجی به رهبری امریکا در افغانستان نسبت به راهبرد سیاسی اولویت داشته است.

ما حالا جداً نیاز داریم تا بر راهبرد سیاسی تأکید ورزیم.

یک راهبرد سیاسی که بر بنیاد مذاکرات با مسؤولیت در برابر دشمن استوار باشد، بیشتر از سوی مردم افغانستان، کشورهای منطقه و جامعۀ جهانی مواجه خواهد شد.
این کار نیز باعث خواهد شد تا سربازان خارجی مدت بیشتری در افغانستان باقی بمانند.

چنین به نظر می رسد که مذاکرات با طالبان روی تقسیم قدرت سیاسی بسیار آسان نخواهد بود، چنانکه تلفات سربازان بریتانیایی در افغانستان یک مثال خوب است. اما دیوید کامرون و ویلیام هاگ باید بر این مسأله تأکید ورزند.

همچنان بحران در افغانستان دارای ابعاد گسترده تر خواهد شد و این به نفع بریتانیا نیز نخواهد بود.