دروازه های بسته شدۀ میدان ورزشی کابل یک بار باز گردید و یک گروۀ بیست نفری جوانان آغاز به دور کردن گرد و خاک از صحن آن کردند و یک صفحۀ جدید را در تاریخ کشور رقم زدند. این چیزی است که حمید الله یوسفزی، دروازه بان تیم ملی فوتبال افغانستان از وضعیت ورزش در این کشور سخن می زند.
نزدیک به دو هفته از برگشت شیران خراسان زمین از مسابقات جام کشور های جنوب آسیا که در دهلی برگزار شده بود می گذرد، اما تا کنون هم جاده های شهر کابل در همهمۀ پیروزی این تاریخ سازان قرار دارد.
آقای یوسفزی گفته است که : «به هر جای که می رویم، کودکان به طرف ما می دوند، مردان کار های شان را متوقف ساخته و با ما احوال پرسی می نمایند و زنان و بزرگانان به رسم قدردانی پیشانی ما را بوسیده و اظهار سپاس می کنند.»
تیم فوتبال افغانستان در دیدار فاینل مسابقات جام کشور های جنوب آسیا در برابر تیم پر قدرت هند قرار گرفت و در نتیجۀ ضربۀ پنالتی که توسط شکبیر سنگ، داور سنگاپوری این مسابقه به نفع تیم هند اعلام شد، افغانستان این مسابقه چهار صفر به کشور هند واگذار کرد. پس اعلام ضربۀ پنالتی از سوی شکبیر سنگ، آقای یوسفزی به منظور اعتراض در برابر این تصمیم داور میدان کارت سرخ دریافت کرد و از صحنۀ میدان بیرون رفت.
بر بنیاد گفته های یوسف کارگر، سرمربی تیم ملی فوتبال افغانستان، تصمیم نادرست داور در نیمۀ دوم روحیه بازیکنان را تضعیف کرد و باعث باخت آن ها شد. با وجود این هم وی از بازیکنانش به منظور بازی عالی شان در نیمۀ نُخست افتخار می کند.
بلال آرزو یک تن از بازیکنان تیم ملی افغانستان و بیشترین گول زن مسابقات فوتبال جنوب آسیا که در یکی از باشگاه های دستۀ دوم ناروی نیز بازی می کند گفت: «من احساس افتخار می کنم. با وجودی که در بازی فاینل برنده نشدیم، اما با وجود آن این سفر برای ما بسیار عالی بود. ما هنوز هم توانستیم به افغانستان افتخار آفرینی کنیم و نام این کشور در خاطره های روشن سازیم. این خوابی بود که به واقعیت مبدل شد.»
بر بنیاد گفته های آقای یوسفزی، مردم افغانستان اعتبار شان را بر تیم فوتبال از دست داده بودند به ویژه در جریان یک دهۀ اخیر که در بیشتر مسابقات بازنده شده بود، اما امروز قضیه بر عکس شده است.
وی گفته است: «ما همه چیز را هم در داخل افغانستان و در کشور های دیگر تغییر دادیم. تمام رسانه ها در همه جا در بارۀ تیم فوتبال افغانستان حرف می زنند.»
تیم فوتبال افغانستان در جریان سه دهه جنگ در افغانستان کاملاً از بین رفته بود. این ورزش در دهۀ ۸۰ شمسی پس از تجاوز شوروی سابق به افغانستان بر هم خورد و بین سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ میلادی در زمان رژیم طالبان کاملاً ممنوع قرار گرفت. سپس این بازی یک بار دیگر در سال ۲۰۰۴ میلادی پس از آن که از ورود بازیکنان افغان به کمپ تمرینی در ایتالیا جلوگیری صورت گرفت، از سوی فیفا منحل شد.
از آغاز ایجاد تیم ملی فوتبال افغانستان در سال ۱۹۲۲ رسیدن آن ها به فاینل بازی های جام کشور های جنوب آسیا بزرگترین دست آورد این تیم بوده است. آقای کارگر که خودش در دهۀ ۸۰ میلادی در تیم ملی فوتبال افغانستان بازی می کرد، موفقیت تیم را اتحاد و پیشرفت های اخیر در راستای فوتبال در این کشور می داند.
بر بنیاد گفته های آقای کارگر تیم های پیشین افغانستان بسیار ضعیف بودند زیرا هیچ نوع میدانی برای انجام تمرینات به آن ها وجود نداشت. حتا با وجود داشتن بازیکنان از خارج کشور نیز با مشکلاتی روبه رو بودند.
اما تیمی که امسال وجود دارد دارای میدان تمرینی بسیار خوب که از سوی فیفا ایجاد شده است، می باشد.
به منظور ایجاد یک تیم قوی آقای کارگر ۱۲ تن از بهترین بازیکنان فوتبال را از داخل کشور انتخاب کرد و هشت تن دیگر را از کشور های اروپایی و ایالات متحد امریکا انتخاب کرده است.
تمام بازیکنان ده روز قبل از آغاز مسابقات در کلپ تمرینی در دبی با هم دیدار و گفتگو کردند تا با همدیگر آشنایی کامل پیدا کنند و از مهارت های یکدیگر باخبر شوند.
